22/10/2009 • 14:16 1
Dag. Welkom op het Blog van Marjolein Jupijn. Het gaat over boeken, columns, artikelen, mensen, dieren en dingen die mij aanspreken, ontroeren of doen glimlachen.
“Ik hoop dat ik je verder kan helpen bij wat je nu zoekt! Veel leesplezier en misschien tot ziens in mijn praktijk.”
Vragen? Mail info@marjoleinjupijn.nl - Website www.marjoleinjupijn.nl
onderschikt in:Coaching, Counselling, Loopbaan, Personeelsmanagement, Stress
01/01/2010 • 23:50 0
Eenzaamheid is een gevoel dat iedereen wel eens heeft. Een gevoel van leegte. Je voelen als het jongetje Rémi in het boek ‘alleen op de wereld’. Het is een verdrietig gevoel en gaat vaak hand in hand met gevoelens van angst en machteloosheid.
Iedereen heeft wel een voorstelling van eenzaamheid. Maar voor iedereen zal het woord eenzaamheid weer een eigen betekenis hebben. Jouw gevoel van eenzaamheid is niet de mijne en andersom ook niet.
Eenzaam hoeft niet te betekenen dat je ook echt helemaal alleen bent en geen contacten hebt met anderen. Een kluizenaar kan zielsgelukkig zijn terwijl de ‘Hyver’ met 436 vrienden zich enorm eenzaam kan voelen. Alleen zijn is niet het zelfde als eenzaamheid. En het bezoeken van mensen die alleen zijn of zich eenzaam voelen, maakt hen niet minder eenzaam. Eenzaamheid is een gevoel, dat zit van binnen.
De oorzaak kan liggen in je jeugd, maar dat hoeft niet. Je partner, een ouder of goede vriend verliezen kan leiden tot eenzaamheid. Maar ook verandering van werk, ontslag, een kind krijgen, ziekte of andere ingrijpende levensgebeurtenis.
Eenzaamheid kan ziekmakend zijn. Overspannenheid, stress, burnout, hoge bloeddruk, neerslachtigheid en depressiviteit zijn gezondheidsklachten die met eenzaamheid te maken kunnen hebben.
Als je nu op dit moment van eenzaamheid niet weet waar je het zoeken moet, bel je SENSOOR, de telefonische hulpdienst: 0900 0767. Doen hoor ! Je kunt ook chatten via het luisterend oog van Humanitas.
Om echt van je eenzaamheid af te komen zoek je gespecialiseerde hulp. Ga daarvoor naar je huisarts. Of neem rechtstreeks contact op met een gespecialiseerde hulpverlener.
onderschikt in:Counselling, Stress , alleen, Counselling, depressie, eenzaamheid, praten, Stress
29/12/2009 • 23:36 0
Op een donkere dag aan het eind van het jaar waren alle dieren bijeen op de open plaats in het midden van het bos. Er blies een gure wind tussen de kale bomen door, en de meeste dieren hoestten of niesten of rilden luidkeels van de kou.
‘Dit is nou barre koude,’ zei de kikker die trots was dat hij dat wist.
‘Ja,’ zei de vlieg die naast hem stond te klappertanden.
‘Laten we ons allemaal verstoppen,’ zei de krekel.
‘Maar wie moet ons dan zoeken?’ vroeg de mus.
‘Niemand,’ zei de krekel. ‘Maar we kunnen de wind vragen om naar ons te fluiten als het lente wordt. Misschien kan hij de eerste bladeren wel laten zeggen: “Kom maar te voorschijn” en dan komen we allemaal te voorschijn.’
‘Goed!’ huilde de wind.
De dieren keken elkaar treurig aan. Iedereen gaf iedereen een hand en ging zich toen verstoppen.
De snoek verborg zich onder het blad van de waterlelie en de roerdomp ging achter een grijs paaltje staan. De slak trok zich terug in het donkerste hoekje van zijn huis en de kraai verdween in zijn veren. De gloeiworm verborg zich in het duister, de beer had nog een oude honington waarin niemand hem zou kunnen vinden, met hier en daar nog wat honing op de bodem, en de eekhoorn ging in zijn kast zitten tussen twee flessen met beukenotensiroop.
Niemand wist waar iemand anders was. En iedereen wachtte op de lente.
Toch kon de eekhoorn het niet laten een heel klein briefje aan de mier te sturen. Tot zijn onuitsprekelijke genoegen kreeg hij op de allerlaatste dag van het jaar een briefje terug. Een felle sneeuwstorm blies het envelopje onder zijn voordeur door, liet het door zijn kamer dwarrelen en schoof het door een kier de kast in.
‘Hallo eekhoorn!’ schreef de mier en de eekhoorn prikte het briefje op de binnenkant van zijn kast en keek ernaar zolang het winter was en iedereen zich verborgen hield.
‘Hallo mier,’ zei hij zo nu en dan tegen het briefje. Zo ging de tijd sneller en minder saai voorbij.
uit: “Langzaam, zo snel als zij konden”, Toon Tellegen
onderschikt in:Gevonden voorwerp , filosoferen, Gevonden voorwerp, lente, oud en nieuw, vroeger
21/12/2009 • 14:47 0
Ingesneeuwd? Alle kerstfilms al gezien? Beetje misselijk van alle kerstkransjes…kortom de kerstverveling is toegeslagen? Pimp je kerst en vind je passie… ook leuk om samen te doen met je partner, vrienden, familie.
Maak als eerste een lijstje met alle dingen die je leuk vindt om te doen. Dingen die ervoor zorgen dat je de tijd vergeet als je ermee bezig bent. Probeer tot een lijstje van minimaal tien dingen te komen die je blij maken, voldoening geven en waarvan jij het idee hebt dat ze wel eens een passie van je kunnen zijn!
Kun je nergens op komen? Stel jezelf dan vragen als: ‘Als ik nooit meer hoefde te werken, dan deed ik de hele dag…’ of ‘Als mijn leven helemaal perfect was, dan…’ Je passies hoeven niet per se realistisch en haalbaar te lijken op het moment dat je ze opschrijft.
Vervolgens ga je de dingen in je lijstje op de juiste volgorde zetten. Het kan handig zijn om deze stap bijvoorbeeld pas een dag later uit te voeren, zodat je alles even kunt laten bezinken. Het op de juiste volgorde zetten is gemakkelijk: vergelijk de eerste met de tweede passie en zet de belangrijkste bovenaan. Ga vervolgens verder met nummer twee en drie, drie en vier, enzovoorts. Bij het bepalen van de volgorde moet je er vanuit gaan dat de belangrijkste passie steeds de passie is waarvoor je zou kiezen als je écht maar één passie zou mogen kiezen.
Heb je een mooie lijst met passies? Neem dan de top vijf en voorzie ze van een ‘passiescore‘. Janet Bray Attwood en Chris Attwood: ‘[...] Geef elke passie een cijfer op een schaal van 0 tot 10. Nul betekent dat je die passie helemaal geen rol in je leven laat spelen en tien betekent dat je deze passie volledig beleeft. Ga aan de slag en doe het nu.’
Als je al je vijf toppassies een cijfer hebt gegeven, dan zul je waarschijnlijk een paar opvallende verschillen opmerken: zo kan het zijn dat je een passie helemaal niet beleeft, terwijl je wel het idee hebt hier veel aandacht aan te hebben geschonken. Bedenk je dan ook of je wel op de juiste manier aandacht hebt gegeven. Als je bijvoorbeeld hartstikke rijk wilt worden met je eigen bedrijf, dan moet je je niet richten op de vraag of je je rekeningen wel elke maand kunt betalen. Dan richt je je namelijk niet op je passie: rijk worden, maar op het tegenovergestelde: financiële krapte! Door de passiescore regelmatig opnieuw uit te delen, kun je goed bepalen of je nog op de juiste weg zit en waar nodig je focus herstellen!
Als het goed is heb je door het bepalen van je vijf grootste passies én je bijbehorende passiescores gezien aan welke gebieden je extra aandacht moet besteden om meer voldoening en plezier uit je leven te halen. Nu is het zaak om daar continu mee bezig te zijn. Hiervoor maak je passiekaarten. Passiekaarten zijn niets anders dan blanco kaarten waarop je je vijf passies zet. Schrijf bovenaan de kaart de datum en de zin: ‘Wanneer mijn leven ideaal is ben ik…’ en eindig onderaan met ‘Dit of iets beters’. Janet en Chris: ‘Wat was dat laatste regeltje onderaan? [...] Volgens onze ervaring heeft het universum altijd een beter plan voor ons in gedachten dan we kunnen bedenken zolang we er open voor staan om dit te ontvangen.’ Ofwel: beperk jezelf niet alleen tot wat jij kunt bedenken, maar stel jezelf ook open voor betere dingen waar je zelf even niet op gekomen bent.
Je passiekaarten hebben geen enkele zin als je ze niet regelmatig ziet. Leg ze daarom op strategische plaatsen neer waar je ze wel een aantal keer per dag tegen moet komen. Bijvoorbeeld bij de spiegel, in je agenda, op je monitor, of misschien zelfs op het stuur van je auto! Je hoeft er verder niet bij na te denken of jezelf continu op het lijstje te focussen, zolang je je passies maar regelmatig ziet en leest.
Je passies zijn over het algemeen grootste doelen die je niet van vandaag op morgen bereikt. Bovendien zijn sommige passies heel moeilijk te meten, waardoor het niet altijd gemakkelijk is er ook voldoening uit te halen. Stel daarom voor iedere passie een vijftal mijlpalen op. Denk bijvoorbeeld aan: ‘Als ik volgens mijn droom leef om rijk te zijn, dan heb ik vijf miljoen op de bank, ben ik succesvol in de hele wereld, heb ik de president van Amerika ontmoet en woon ik in een huis met een lange oprijlaan.’ Door deze mijlpalen – ook wel markers genoemd – op te stellen, ben je bewuster bezig met de kleine stappen die je op weg helpen om volgens je passie te leven. Bovendien geven ze je handvaten waardoor je ook echt kunt genieten van wat je bereikt hebt! Schrijf je mijlpalen ook op blanco kaarten. Noteer eerst je passie en vervolgens de bijbehorene mijlpalen. Houd ook deze kaartjes weer in de buurt.
Deze stap is optioneel, omdat hij je niet speciaal helpt met het bepalen van je passie, maar wél met het realiseren van die passie: een visiebord maken. Op een visiebord kun je zien hoe je wilt dat je leven er bijvoorbeeld over vijf jaar uitziet. Neem hiervoor een groot vel, plak een foto van jezelf erop en vul deze verder aan met bijvoorbeeld familie, je gewenste huis, je gewenste auto, je gewenste contacten, je gewenste gevoel, enzovoorts. Hang het visiebord op op een plaats waar je dagelijks langs komt en vul het bord aan als je dat nodig vindt! Dit visiebord helpt je ook weer bezig te zijn met wat je wilt en ook daadwerkelijk stappen te nemen die jouw wensen werkelijkheid gaan maken!
Als het goed is heb je nu een goed idee van wat jouw echte passies zijn. Mensen veranderen echter en passies kunnen na verloop van tijd ook veranderen. Voer daarom nog regelmatig de stappen uit en kijk of je nog steeds op de juiste manier met jouw passies bezig bent. Zo voorkom je dat je veel bezig blijft met iets dat eigenlijk helemaal niet zo belangrijk voor je is!
Do’s
Dont’s
Boek ‘De Passietest’ door C. en J. Attwood, Uitgeverij het Spectrum, 2008.
onderschikt in:Coaching, Loopbaan, voorpagina , Coaching, kerst, life time employment, Loopbaan, passie, solliciteren
18/12/2009 • 12:59 0
Ik heb heel veel waardering
Voor de dingen die je doet
Maar het is zo jammer voor die dingen
Want je doet het niet goed
Met dank aan Seb http://seb-aalst.blogspot.com/
onderschikt in:Coaching, Gevonden voorwerp, Loopbaan, Personeelsmanagement, voorpagina , feedback
• 12:11 0
Sollicitant komt binnen, ik geef hem een hand. Het valt me op dat zijn pak niet lekker om zijn lijf zit. De vaderdag-stropdas kan hij beter bewaren voor zon- en feestdagen. Zijn haar heeft nét iets te lang geleden een kapper gezien. De neuzen van zijn schoenen zijn toe aan een poetsbeurt. Zijn aftershave ruikt wel lekker, maar is wat nadrukkelijk aanwezig. Er zit nog een aandoenlijk stukje ontbijt tussen zijn voortanden (zal ik zo wel even zeggen tegen hem). En er groeit een haartje uit zijn neus (nou, dat zeg ik dan maar niet, dat zou een beetje te intiem worden). We lopen de trap op naar mijn kantoor en ondertussen bedenk ik of deze man wel past in de cultuur van het bedrijf. Jammer…want zijn cv ziet er wel goed uit. En hij heeft wel een orginele sollicitatiebrief. En het lijkt me persoonlijk wel een innemend mens. Maar ja…wie ben ik (ook alleen maar de mevrouw van personeelszaken die er voor moet zorgen dat het ‘juiste type’ gematched wordt met een bepaalde chef en dito collega’s). Misschien zou hij beter in een non-profit organisatie passen. Tussen al die ‘business-casual-tailormade-types’ van dit bedrijf, voelt hij zich vast niet thuis. Jammer, leuke man, maar wordt toch een kort gesprekje denk ik…MJ.
onderschikt in:Coaching, Loopbaan, Personeelsmanagement, voorpagina , eerste indruk, solliciteren
17/12/2009 • 18:42 0
Dit vind ik een mooie uitleg van wat ‘coaching’ is… (ergens gevonden in een wiki op internet. MJ).
De bron van het werkwoord ‘to coach’ is het vervoeren van een gewaardeerd, of waardevol persoon van waar hij was naar waar hij wil zijn.
Rond 1840 werd het woord coach voor het eerst gebruikt bij de universiteit van Oxford Engeland, om een een privé-leraar aan te duiden die studenten voorbereidde op een tentamen.
onderschikt in:Coaching, Gevonden voorwerp, Loopbaan, Personeelsmanagement , Coaching
16/12/2009 • 15:46 0
Er zijn donkere dagen dat ik iedereen wel wil troosten. Zoals de hoogbegaafden die niet begrepen worden op het werk en daarom door bange en kortzichtige collega’s gepest en getreiterd worden. Of alle eenzame mensen, ook die met 623 hyves-vrienden, die zich toch zo heel erg alleen voelen. Of de mensen, en de kinderen van die mensen, die zonder enige vorm van hoor en wederhoor na de oorlog het dubieuze etiket ‘fout’ opgespeld kregen…(ik wil nog wel eens zien waar jij toe in staat bent als je 10 ‘bekkies’ in je familie te voeren hebt en er niets te vreten is…). Dat waren zo even een paar onderwerpen uit het Noord Hollands Dagblad van de afgelopen dagen. Onderwerpen die mij nogal geraakt hebben. Misschien moet ik maar een tijdje stoppen met het lezen van de krant. Zeker zo in die donkere dagen voor de kerst. Lekker even met mijn kop in het zand, bijvoorkeur van een warm tropisch eiland. Maar ja…in verband met de Kopenhagen-CO2 uitstoot is zo’n vliegreisje ook weer lastig te verantwoorden. MJ
onderschikt in:Counselling, Gevonden voorwerp , alleen, donkere dagen, fout, pesten
14/12/2009 • 19:31 Comments Off
Bespaar jezelf onnodige stress bij het schrijven van je jaarlijkse kerstgroeten. Gebruik deze handige voorbedrukte kerstantistresskaart…alleen ff aankruizen wat je van toepassing vindt.
Met dank aan Boomerang.
MJ
onderschikt in:Gevonden voorwerp, Stress , kerst, Stress
11/12/2009 • 17:35 0
Het is elk jaar weer een heidens karwei, dat optuigen van die kerstboom.
onderschikt in:Gevonden voorwerp
• 11:46 0
Een bore-out is een vervelingsziekte. Een bore-out wordt veroorzaakt door routinematig werk, of werk onder het niveau van de medewerker. De symptomen zouden vergelijkbaar zijn met die van een burnout: vermoeidheid en depressiviteit. Volgens op Amerikaanse data gebaseerd onderzoek van Zwitserse organisatieadviseurs Peter Werder en Philippe Rothlin loopt zo’n 15% van de werknemers met bore-outverschijnselen rond.
Een bore-out is geen ‘nieuwe ziekte’, getuige de Kronkel uit 1947 van de auteur Simon Carmiggelt…
Licht Kantoorwerk. In de Warmoesstraat liep ik tegen Warnsveld aan: een oorlogsherinnering, met een sneehoed op, want in de bezetting ben ik óók nog kantoorbediende geweest en zat ik, tegenover hem, in een mistroostig kaartsysteemgraf. Ik was alleen aangesteld, opdat ik eens per maand salaris krijgen zou, want ik kende iemand die daar wat te zeggen had. Formeel had ik wel degelijk iets met de kaartenbakken te maken, net als Warnsveld, maar ik roerde ze nooit aan, omdat ik niet wist hoe ze in elkaar zaten. Aangezien ik dus niets te doen had, zat ik de hele dag zachtjes te suffen, aan een mooi, eiken bureau, want thuisblijven mócht niet, zei mijn vriend, dan kreeg ik het salaris niet. Suffen mócht wel, als je maar niet aldoor zei dat je het deed. In de hoek van de zaal zat trouwens nóg een man, een hele oude, gewoon bezoldigd op zijn dood te wachten. Net als ik had hij stukken voor zich. Ik had mijn stukken in het schrijfbureau gevonden. Ze waren van de vorige vent. Ze gingen ergens over. Warnsveld had échte stukken. Hij liep ook telkens naar de kaartenbakken toe. Maar ik mocht aan het begin bijna nooit van zijn plaats. Als ik opstond zei hij: ‘Wat gaat u doen?’ Daar kon ik moeilijk naar waarheid op antwoorden, want als ik gezegd had: ‘Indien ik nu niet ga lopen, val ik in een diepe slaap,’ dan zou hij mijn positie op kantoor verkeerd begrepen hebben. Ik ging dus maar telkens naar het privaat. Je kon daar op de grond zitten slapen, maar soms wou een ander erop en dan moest je opbreken. Later begreep ik hoe het moest. Je kon zoveel lopen als je wou, maar dan moest je een stuk onder de arm nemen en kijken als iemand die denkt: nou ga ik, verdikkie, dit stuk eens even wegbrengen. Het was een zuiver mimische kwestie, waarin ik op het laatst zeer bedreven werd. Op een keer ben ik, met een heel dik stuk, gewoon het gebouw uitgelopen, naar huis. Ik speelde zó meesterlijk, dat niemand iets zei, toen ik terugkeerde. Zelfs Warnsveld had gedacht: die is naar het Kadaster. Het was ook echt een stuk voor het Kadaster. ‘Hoe gaat u?’ vroeg ik hem beleefd, in de Warmoesstraat. ‘Druk meneer, héél druk,’ sprak hij, verder stappend. En hij had niet eens een stuk bij zich. Léf hoor!
S. Carmiggelt, ‘Ik lieg de waarheid’, de beste Kronkels samengesteld en ingeleid door Sylvia Witteman, Rainbow Essentials, 2007.
onderschikt in:Coaching, Counselling, Loopbaan, Personeelsmanagement, Stress
